One [Top2000]

Onafscheidelijk
Naast
Elkaar

Stairway To Heaven [Top2000]

Stepping on stones

Trying for the top

Agonizing

Inspiring

Raging

Whispering winds

Anticipating

Yearning

Two roads to go by

One up one down

Hedgerow of bones

Echoing

Ancient

Voices

Everything turns to gold

New day is dawning

Wish You Were Here [Top2000]

Waar ben je?

Ik moet je vinden

Schrapen en graven

Houd vol

Yes!

Ontsnapt

Uit de kooi

Waar ben je?

Ergens onder

Ruwe steen

En een kruis

Hier!

Ergens onder

Ruwe steen

En een kruis

Over onderwijzen; 39 Another Brick in the Wall

Klik op het plaatje om te luisteren naar Another Brick in the Wall, nr 39 in de Top2000 van 2012

Moeilijk te zeggen in hoeverre de muziek van Pink Floyd in de jaren zeventig mijn schoolprestaties heeft beïnvloed. Feit is dat ik over de laatste twee klassen van het gymnasium langer heb gedaan dan over de eerste vier. Mijn diploma heb ik zelfs uiteindelijk na een jaar avondschool moeten halen.

All in All was ik zat van het schoolse systeem en had ik veel andere interesses.

All in All was die 1.9 op het schoolonderzoek Natuurkunde in klas 6 de eerste steen in de muur.

All in All heb ik nog behoorlijk wat opgestoken.  

All in All ben ik toch redelijk goed terecht gekomen, wat dat ook moge zijn.

All in All heb ik achteraf geen spijt.

Over rede en hartstocht; 1311 The Head and the Heart

Klik op het plaatje om te luisteren naar The Head and the Heart, nr 1311 in de Top2000 van 2012

niet meer praten

laten we slapen

de regen slaat

tegen de ramen

Ik ben moe, hondsmoe

moe van de reis hiernaartoe

waarin we samen

naar een uitweg hebben gezocht

voor de eeuwige spagaat

tussen rede en hartstocht

ze slaapt nu, verstild in de nacht

zij was het die in mijn duister hart

enig licht bracht

ik kijk naar haar gezicht

en ben verkocht

nog hoor ik de stem

van mijn verstand als ik zeg

deze dromen jaag ik weg

de eeuwige spagaat

tussen rede en hartstocht

de dag ontwaakt

maar de slaap kan ik niet vatten

mijn hoofd tolt

ik weet welke weg te kiezen

alles is gezegd en geschreven

de tijd zal leren

dat zij altijd bij mij zal horen

we kunnen niet samen

maar ook niet zonder elkaar leven

ik wil haar niet verliezen

hoor mijn bede

in de eeuwige spagaat

is het niet de rede

maar de hartstocht

waar het uiteindelijk om gaat

Vrij naar The Head and the Heart van Chris De Burgh:

Let us talk no more, let us go to sleep,
Let the rain fall on the window pane,
And fill the castle keep,
I am weary now, weary to my bones,
Weary from the travelling,
And the endless country roads,
That brought us here tonight, for this weekend,
And a chance to work it out,
For we cannot live together, and we cannot live apart,
It's the classical dilemma between the head and the heart;

She is sleeping now, softly in the night,
And in my heart of darkness she has been the only light,
I am lost in love, looking at her face,
And still I hear the voice of reason,
Telling me to chase these dreams away,
Oh here we go again, we're divided from the start,
For we cannot live together, and we cannot live apart,
It's the classical dilemma between the head and the heart,
The head and the heart;

Now the dawn begins, and still I cannot sleep,
My head is spinning round but now the way is clear to me,
There is nothing left, nothing left to show,
The jury and the judge will see, it's time to let her go,
Now hear the heart,
I believe that time will show,
She will always be a part of my world,
I don't want to see her go,
So I plead my case to hear the heart,
And stay...

It's time to let her go - I don't want to let her go...
It's time to let her go - I don't want to let her go...
It's time to let her go - I don't want to let her go...
It's time to let her go...

And in this classical dilemma,
I find for - the heart.

Over vrijheid; 2000+ Find the Cost of Freedom

Klik op het plaatje om te luisteren naar Find the Cost of Freedom, helaas niet in de Top2000 van 2012

Als ik het woord vrijheid hoor, moet ik altijd denken aan de strijd die de oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika hebben moeten leveren om zich een plekje op deze aarde toe te eigenen. Over de misdaden die gepleegd zijn hoef ik niet verder uit te weiden. Die kennen we allemaal in meer of mindere mate.

Keer op keer werden gesloten verdragen geschonden en de stammen teruggedrongen. Na onze vakantie in Canada in 1999 schreef ik een gedicht over de mensen in Wikwemikong, een plaats op Manitoulin Island in Lake Huron. Ik moet ook denken aan Wounded Knee, aan de Inuït in het noorden van Canada en de oorspronkelijke bevolking van Australië en Nieuw-Zeeland.

Vrijheid wordt duur betaald.

In de film The Last of the Mohicans zijn de woorden van Chingachgook aan het einde aangrijpend en hebben profetische waarde.

In de Top2000 kon ik niet een nummer vinden wat ik hier het beste bij vind passen. Ik moest denken aan Wounded Knee van Redbone, maar heb uiteindelijk gekozen voor het prachtige nummer van Crosby, Stills, Nash & Young, geschreven door Stephen Stills, Find the Cost of Freedom. Als je op het plaatje hierboven klikt, dan kun je luisteren naar een originele versie. Klik je hier dan krijg je een prachtige live uitvoering tijdens een concert van David Gilmour (Pink Floyd), met Crosby en Nash.

Find the cost of freedom, buried in the ground
Mother earth will swallow you, lay your body down

Over misdaad en straf; 977 Moon Over Bourbon Street

Klik op het plaatje om te luisteren naar Moon Over Bourbon Street, nr 977 in de Top2000 van 2012

In het holst van de nacht

schijnt de volle maan

boven de Prinsengracht.

Een innerlijke drang zet me aan

te achtervolgen

de mensen, het helder licht.

Ik bid elke dag om kracht,

opdat ik niet in onmacht zwicht

voor de misdaad die ik zal begaan.

Vele jaren geleden kwam

ik in de valstrik van dit leven.

Van een onschuldig lam

werd ik tot wie ik nu ben.

De rand van mijn hoed verhult

het oog van een beest.

Aan mijn gezicht kleeft bloed,

een verziekte geest.

Mijn handen was ik in onschuld.

Zij loopt dagelijks door

de straten van Amsterdam.

Zij is van goede komaf,

is jong en naïef.

Ik stond vaak onder haar raam

en moest mijn lusten bedwingen.

Het is mijn straf

lief te hebben wat ik verwoest.

Te verwoesten wat ik bemin.

Zolang de maan schijnt

boven de Prinsengracht

zie je mijn schaduw niet.

Gaan mijn voetstappen zacht.

Vrij naar Moon Over Bourbon Street van Sting:

There's a moon over Bourbon Street tonight
I see faces as they pass beneath the pale lamplight
I've no choice but to follow that call
The bright lights, the people, and the moon and all
I pray everyday to be strong
For I know what I do must be wrong
Oh you'll never see my shade or hear the sound of my feet
While there's a moon over Bourbon Street

It was many years ago that I became what I am
I was trapped in this life like an innocent lamb
Now I can never show my face at noon
And you'll only see me walking by the light of the moon
The brim of my hat hides the eye of a beast
I've the face of a sinner but the hands of a priest
Oh you'll never see my shade or hear the sound of my feet
While there's a moon over Bourbon Street

She walks everyday through the streets of New Orleans
She's innocent and young from a family of means
I have stood many times outside her window at night
To struggle with my instinct in the pale moon light
How could I be this way when I pray to God above
I must love what I destroy and destroy the thing I love
Oh you'll never see my shade or hear the sound of my feet
While there's a moon over Bourbon Street

Over kopen en verkopen; 211 Money

Klik op het plaatje om naar Money te luisteren, nr 211 in de Top2000 van 2012

In de Top2000 zijn veel nummers te vinden die gaan over kopen, verkopen en geld.

Janis Joplin: Why don’t you buy me a Mercedes Benz.

The Police: Roxanne, you don’t have to sell your body to the night.

Dire Straits: The money for nothing and the chicks for free.

ABBA: Money Money Money.

House for sale, Can’t buy me love.

Maar het nummer waar ik persoonlijk het meest bij voel is Money van Pink Floyd. Niet in de laatste plaats omdat het staat op het legendarische album Dark Side of the Moon. Op dit album werd veel geëxperimenteerd met geluiden en effecten, de teksten zijn scherp.

Een aantal jaren geleden ben ik in het Gelredome in Arnhem naar een concert van Roger Waters geweest. Dit was voor het eerst dat ik een concert van (één van de leden van) Pink Floyd heb meegemaakt. Het stadion was goed gevuld met voornamelijk mannen van een zekere leeftijd. Leuk om te zien dat veel van deze mannen hun tienerzonen hadden meegenomen. Gesteund door de nodige technische hulpmiddelen, maakte Roger er een mooi schouwspel van. Hij is die zekere leeftijd al ruim gepasseerd.

Onbegrijpelijk eigenlijk dat ik vroeger nooit naar een concert ben geweest. Waarschijnlijk had ik er geen geld voor.

Over de arbeid; 866 The Worker

Klik op het plaatje om naar The Worker te luisteren; nr 866 in de Top2000 van 2012

De harde werker

Elke ochtend om zeven uur

Gaat die pestwekker

Het leven is een sleur

De man baalt als een stekker

Hij heeft een rothumeur

Geeft zijn vrouw verplicht een zoen

En haast zich naar de trein

Hij wil het dolgraag anders doen

Zou dat dan niet vreemd zijn?

Een verspilling van zijn tijd

Hij staart gelaten uit het raam

Tweede klas en tweederangs

Droomt van auto’s en een rijbewijs

Maar men geeft hem geen kans

Beëindigt getergd zijn reis

Vrij naar The Worker van Fischer Z:

The Worker
The hated journey on the train

Always been the same

Looking out windows

Second class and second best

What a waste of time

Sleep for five stops in a row

Prepare yourself to go

Waterloo station

Bought a '69 Capri, failed the M.O.T.

What a waste of time

The worker, the worker

The worker, the worker

Always kiss the wife goodbye

Often wonder why

At seven in the morning

Think it's time for a change

Wouldn't that be strange?

What a waste of time

The worker, the worker

The worker, the worker

Over eten en drinken; 583 Whiskey in the Jar

Klik op het plaatje om Whiskey in the Jar te luisteren, nr 583 in de Top2000 van 2012

Op zijn tijd drink ik graag een glaasje whiskey of whisky. Het liefst een zachte Ierse whiskey of een single malt Schotse whisky, of dat nu een Speyside is of een Islay, dat hangt van mijn stemming af op dat moment.

De oplettende lezer is nu al iets opgevallen. Whiskey of whisky? Iets wat ik al wist, maar voor de zekerheid gegoogled (?) heb: over het algemeen wordt voor de Schotse variant “whisky” geschreven en voor de Ierse en Amerikaanse soorten “whiskey”.

Dit wetende vind ik het vreemd dat de Ierse band Thin Lizzy op de meeste afbeeldingen die ik kon vinden “whisky” schrijft. In de lijst van de Top2000 staat wel “whiskey”.

Ach ja, het zal niet zo belangrijk zijn, als het maar smaakt. En let op: single malt Schotse whisky drink je zonder ijs. De enige toevoeging die is toegestaan is een drupje water. Whiskey on the rocks is iets voor Amerikanen.

Ten slotte, de herkomst van het woord whisk(e)y is het Keltische “uisge beatha” en betekent levenswater of heilig water.

Over geven; 719 Give a Little Bit

Klik op het plaatje om "Give a Little Bit" te luisteren, nr 719 in de Top2000 van 2012

geef mij
een klein beetje
een heel klein beetje
van je tijd

geef mij
een klein beetje
een heel klein beetje
van je liefde

ik zal je geven
een klein beetje
een heel klein beetje
van mijn leven

zie de ogen
van de man
zijn ogen geven
een klein beetje
een heel klein beetje
zijn eenzaamheid prijs

neem zijn hand
geef een klein beetje
geef een heel klein beetje
van jezelf
op reis
naar zijn vaderland


Vrij naar "Give a Little Bit" van Supertramp

Over kinderen; 244 Sebastian

Klik op het plaatje om te luisteren naar deze live uitvoering, nr 244 in de Top2000 van 2012.

Dit stuk schreef ik eerder met de titel Ons Filosoofje. Voor mij is dit zo verbonden met het nummer Sebastian van Steve Harley & Cockney Rebel, dat ik het voor deze gelegenheid herhaal. Om dit nummer te kunnen beluisteren heb ik gekozen voor een prachtige, vrij recente, live uitvoering.

“Mama en papa, waarom heet ik Seb?”

“Wij vinden dit een mooie naam. Die hebben we je gegeven toen je werd geboren. Eigenlijk heet je Sebastiaan. En wij vonden Seb een originele afkorting.”

“Wat is origineel?”

“Dat betekent dat er niet veel van zijn.”

“Wat betekent eigenlijk Sebastiaan?”

“Sebastiaan betekent: man van Sebastia. Sebastia is een stad aan de zee. Sebastiaan is dus: man van de zee.”

“Oh. Ik hou ook van de zee. Ik vind Sebastiaan mooier dan Seb. Ik heet Sebastiaan.”

“Oké.”

“En waarom heb ik maar één naam?”

“Sebastiaan zegt genoeg, daar hoeft niet meer bij. En trouwens, je heet nog Koster.”

“Oh.”

En Seb houdt inderdaad van de zee. Toen hij één jaar oud was en wij op vakantie in Bretagne waren, gingen we vaak naar een van de mooie strandjes aan de zuidkust. Hij kon net lopen, maar we moesten hem al tegenhouden om niet zo de zee in te rennen. Zonder op of om te kijken liep hij, na al zijn kleren uitgetrokken te hebben, linea recta richting het water. Zonder enig besef van gevaar. Met slechts één doel voor ogen. Zo snel mogelijk de zee in.

Twee jaar later, Seb was drie jaar, waren we in de zomer op vakantie in Denemarken. Leuk, dachten wij. Rustig land, veel water, een dagje Legoland. Maar Seb voelde zich niet prettig. En op die leeftijd kunnen kinderen nog niet zo goed verwoorden wat er aan de hand is. Wij hadden het idee dat hij last van heimwee had. Door het licht in de tent sliep hij ’s avonds niet vóór half tien. Wij moesten echt naast zijn bedje zitten om hem uiteindelijk rustig in slaap te laten vallen. Om half zes ’s ochtends was hij dan weer klaarwakker. Elke ochtend hetzelfde verhaal. Wij werden er haast moedeloos van.

Op één zo’n ochtend ben ik maar met hem uit de tent gegaan en een eind gaan lopen. Over de camping en dan langs het bos en de velden, die in serene rust de dauw probeerden te verwerken. Fris en stil, alleen fluitende vogels, de sterren nog net aan de hemel. Seb stapte kordaat met zijn korte beentjes over de weg. Hij keek naar boven, alsof hij het universum nu al wilde begrijpen en de zin van het leven doorgronden. Hij sprak toen de binnen ons gezin nog steeds legendarische woorden:

“Ik ben Seb. Seb Sebastiaan Koster. Mens.”

Over de liefde; 252 More than a feeling

Klik op het plaatje om More than a feeling te luisteren, nr 252 in de Top2000 van 2012

Na jaren samen

is de liefde meer

Meer dan

schichtige blikken

Meer dan

voorzichtig aandacht trekken

Meer dan

ongewild knikkende knieën

Meer dan

een opgejaagde prooi

Meer dan

een jager met een doel

Meer dan

een foto aan de muur

Na jaren samen

is verliefdheid mooi

en de liefde meer

Meer dan een gevoel

De komst van het schip; 115 Mr. Blue Sky

Klik op het plaatje om Mr. Blue Sky te luisteren, nr 115 in de Top2000 van 2012

Waren de goden kosmonauten. De planeet die aarde heet. Werelden in botsing.
Erich von Däniken. Hal Lindsey. Immanuel Velikovsky.

Toen ik een jaar of 17, 18 was las ik deze boeken. Ik verslond ze. Vaak lag ik 's nachts met een zaklantaarn onder de dekens stiekem te lezen. Ik kon ze simpelweg niet aan de kant leggen. Hoe zijn de piramiden gebouwd? Wie waren verantwoordelijk voor de beelden op Paaseiland? Wie bouwden Stonehenge? Ik las vele boeken die daar een antwoord op probeerden te geven.

Het lezen van deze boeken was voor mij de aanleiding om science fiction te gaan lezen. Maar dan wel verhalen waarin de science een grotere rol speelde dan de fiction. Ik las Isaac Asimov, Arthur C. Clarke, maar ook klassiekers, zoals de boeken van John Wyndham.

Het was ook de tijd van de symfonische rock, Boston, Alan Parsons Project en Electric Light Orchestra. En de lp-hoezen waren fantastisch. Ze prikkelden mijn fantasie. Eind jaren zeventig had ik zoveel lp's dat ik met alle hoezen, al dan niet uitgeklapt, één hele muur in mijn slaapkamer kon bedekken, op het behang geplakt met buddies. De hoezen van Earth, Wind & Fire waren de mooiste.

Als in de prehistorie buitenaardse kosmonauten onze Aarde hebben bezocht, dan kan ik me voorstellen dat ze zijn gekomen in een schip. Een schip als op de hoes van Out of the Blue van ELO. Met de top2000 hit Mr. Blue Sky.

599 Heaven Must Be Missing An Angel

Het is kwart voor zeven en de Nieuwe Kerk zit al bijna tot de nok vol. Vierhonderd kinderen en hun meesters en juffen, ouders, broertjes, zusjes en grootouders. Ja, dan wordt de Nieuwe Kerk te klein. Volgend jaar de Martini Plaza maar afhuren, hoor ik mensen gekscherend zeggen.

Om zeven uur begint de traditionele kerstviering. Alles is weer goed geregeld. De band, de techniek en de versiering van de kerk. Binnenkort kunnen we filmpjes op de tube kijken. Er wordt vooraf gemeld dat men niet geacht wordt na elke bijdrage van de kinderen te klappen. Dat zou de kerststemming kunnen verstoren. Tot halverwege gaat dat best goed. Maar de mensen in de zaal zijn toch niet te houden als hun kroost fantastisch staat op te treden op het podium of een ontroerend lied zingt. Ach ja, laat ook maar gaan.

Het thema van dit jaar is: Engelen. In de gekozen liederen en het verhaal dat door een groepzesser wordt voorgelezen komt dat thema terug. Is ook niet zo moeilijk in het kerstverhaal. Volgens de liturgie doet groep vier een engelendans op het podium. Van Tavares, staat er achter. Het past prima in het thema natuurlijk, maar ik vraag me af wie van de leraren dit nummer gekozen heeft. Moet wel een oudere jongere zijn, waarschijnlijk een top2000-luisteraar. Even voor de duidelijkheid: ik was het niet.

Terwijl ik mijn ogen sluit, dwalen mijn gedachten onwillekeurig af naar eind jaren zeventig. Ik zing zachtjes mee. De dansvloer is vol met veel meisjes en een paar jongens. Alle pasjes en bewegingen van de mannen van Tavares worden feilloos uitgevoerd. Bij “Showers, your love comes in showers” staat iedereen met de handen in de lucht en wordt een regen van liefde uitgebeeld.

Ik open mijn ogen. De lieve engeltjes van groep vier dansen op het schaarsverlichte podium. Tavares zingt:

Ooh I'm captured by your spell (Ooh, ooh)
You're different, girl, I can tell (Oohoohooh)
When you're layin' on my pillow, baby
Above your pretty head, there's a halo, that's why I know

Heaven must be missin' an angel (Heaven)
Missin' one angel, child, 'cause you're here with me right now (Mmm ha)
Your love is heavenly, baby
Heavenly to me, baby (Ooh my sweet little angel)

Wij hadden ruim dertig jaar geleden vast en zeker andere engeltjes in gedachten bij het horen van deze tekst. Maar dat mag de pret niet drukken. Het was weer een gezellige kerstviering.

702 The Power Of Love

Klik op het plaatje om de special extended version te luisteren

Het lijkt wel of iedere zichzelf respecterende band een kerstnummer moet uitbrengen. Ik moet eerlijk zeggen dat de meeste bij mij een behoorlijke irritatie opwekken. Ik kan niet uitleggen waar dat door komt.

The Power Of Love van Frankie goes to Hollywood is daarop een uitzondering. Ook dit kan ik niet uitleggen. Ik vind de muziek mooi, de tekst spreekt tot mijn verbeelding en ik vind de originele clip goed in deze kersttijd passen. Misschien komt het omdat ik dit nummer niet zoetsappig of moraliserend vind.

58 The Sounds Of Silence

Het is begin jaren negentig als wij met een groep vrienden vanuit Arnhem een weekend Groningen doen. Veel van die Arnhemse vrienden, met wie we een aantal jaren een eetclub hebben, vinden Zwolle al ver, laat staan Groningen. En wij scheppen nogal op over hoe mooi het in het Noorden is en hoe leuk de stad Groningen is.

Het is hartje winter en het vriest dat het kraakt. We zitten in vier trekkershutten op het terrein van landgoed Ekestein, dichtbij Appingedam aan het Damsterdiep. Groningser kan bijna niet. De hutten zijn primitieve, vierpersoons blokhutten, gelukkig wel met een kachel, maar verder zonder enige luxe. De warmte moeten we halen uit elkaars gezelschap, de verhitte discussies over van alles en nog wat en de ene fles Kalmoes Berenburger van Hooghoudt na de ander, afgewisseld met Jägermeister. De vrieskou zorgt ervoor dat deze zonder ijskast toch ijs- en ijskoud is.

Op de vrijdagavond, het is al na middernacht, wagen de heren zich naar buiten. De dames zitten gezellig in één van de hutten. De kou en de overweldigende sterrenpracht doen onze luidruchtigheid verstommen. Het geluid van de stilte beneemt ons de adem. De adem die op onze jassen kristalliseert in een witrijpe waas.

Ik sta bekend als zijnde behoorlijk tekstvast, vooral als het gaat om muziek uit de jaren zestig en zeventig. Ik zet dan ook spontaan in:
“Hello darkness, my old friend. I’ve come to talk with you again.”

Tot in de kleine uurtjes zingen we uit volle borst het gehele repertoire van Simon & Garfunkel en nog heel veel meer.

866 Alone

Ik ben 18, 19 jaar en ik houd van hard! Hard! Heart!

Een band uit Seattle met twee ongelooflijk stoere rockmeiden, Nancy en Ann Wilson. Eigenlijk ken ik maar twee nummers: Crazy On You en Magic Man. In onze jeugdsoos worden ze elke avond gedraaid.

Ik ben 51 en ik houd nog steeds van hard. Maar wel hard met een hart. Ik kan genoeg voorbeelden bedenken van nummers van rockbands, rustige nummers, ballads, die me enorm aanspreken. Ik denk dat het de ingetogenheid is, de wolf in schaapskleren. Je weet dat het hard kan gaan, maar ze houden de deksel op de pan. Cold As Ice van Foreigner, Nothing Else Matters van Metallica, Dust In The Wind van Kansas zijn goede voorbeelden.

In de Top2000 van 2011 staat Crazy On You op 1008 en Magic Man op 1587. Dat is mooi. Ik ontdek dat op 866 het nummer Alone staat. Ik ken het niet. Het is van 1987, een andere periode in mijn leven. Ik zoek op Youtube en vind het gelijk. Ik ben verbaasd. Heart treedt nog regelmatig op. Alone is prachtig.

Ik weet nu eindelijk waarom ik het ene nummer mooier, beter vind dan het andere. Wat is mijn criterium om over een favoriet nummer te schrijven. Heart geeft het antwoord in één regel uit Alone:

“It chills me to the bone.”

Ik neem de proef op de som. Het klopt. Alle nummers die ik mooi vind en die de moeite waard zijn om over te schrijven, bezorgen me koude rillingen.

Luister naar deze live versie van Alone uit 2003. Zet het volume op 10. Luister en huiver.

Een toegift voor de nieuwsgierigen. Hoe klonk Heart in 1977?

871 Fly Like An Eagle

Het zal jullie niet zijn ontgaan. Ik heb iets met vogels. De naam Papagoose is niet toevallig gekozen. Die heb ik geleend uit de film ‘Fly Away Home’, over een meisje dat bij haar vader, een uitvinder, in Canada gaat wonen, nadat haar moeder is omgekomen bij een auto-ongeluk. Zij vindt een nest met ganzeneieren en in een kast in de schuur worden ze uitgebroed. De kuikens beschouwen haar als hun moeder. Ze brengt de ganzen groot en met hulp van haar vader, Papagoose, die twee vliegtuigjes bouwt, begeleidt ze de ganzen naar het zuiden. Zo herstelt ze de natuur en leert ze de ganzen te trekken. Na de winter komen ze terug naar Canada. Eén van mijn favoriete films met prachtige beelden van de Canadese wildernis en mooie muziek.

Ganzen, maar ook zwanen, komen terug in een aantal gedichten die ik heb geschreven. Als mijn kinderen vragen wat mijn lievelingsdier is, dan antwoord ik dat het de adelaar is. Het heeft te maken met de vrijheid die dit dier uitstraalt, denk ik. En het van grote hoogte kunnen overzien van de wereld.

In mijn middelbareschooltijd heb ik de popmuziek leren kennen. Het begon met de standaard klassiekers. Platen die iedereen kocht en waar we het nu nog over hebben. The Eagles, Pink Floyd, Supertramp, Fleetwood Mac, Queen. Toen ik die klassiekers allemaal had, ging mijn aandacht uit naar de meer onbekende muziek, zoals Manfred Mann’s Earth Band, America, Steely Dan. Mijn topper uit die serie was Fly Like An Eagle van de Steve Miller Band.

I want to fly like an eagle
To the sea
Fly like an eagle
Let my spirit carry me.

1016 Hair

De drie grote rockopera’s/musicals van eind jaren zestig leerde ik pas een aantal jaren later kennen.

Jesus Christ Superstar was een grote hit, maar in onze protestantse kringen nogal omstreden. Geloofsgenoten kwamen in hun opvattingen tegenover elkaar te staan. Mijn moeder kocht de originele Broadway versie op dubbel lp. Ian Gillan van Deep Purple zingt de partij van Jezus. Het nummer Gethsemane kan me nu nog ontroeren. Het zou niet misstaan in de Top2000. Gillan heeft nooit op de planken gestaan in deze rol. Als gezin hebben we de film gezien toen deze in Nederland uitkwam, met Ted Neeley als Jezus. De teksten kende ik uit mijn hoofd en regelmatig speelden wij scènes in de huiskamer na. Pilate’s Dream was mijn favoriet. Later kocht ik de filmversie op lp.

De twee andere grote rockopera’s uit die tijd zijn Tommy van The Who en Hair. Tommy hebben wij eind jaren negentig live gezien in Londen, met Kim Wilde. Verder weet ik er niet meer zoveel van.

Hair paste uitstekend in de flowerpower periode van de jaren zestig en zeventig. Ik had net zo goed het nummer Aquarius/Let The Sunshine In kunnen kiezen, maar één regel uit Hair verbindt deze plaat met Jesus Christ Superstar:

‘My hair like Jesus wore it. Hallelujah, I adore it.’

De drie dubbelalbums heb ik uiteraard nog en zitten in mijn inmiddels beroemde kist.