Suikerspin

Mijn kinderen op de rotsen aan de Bretonse kust.

‘Mam, mogen we een suikerspin?’

‘Uhm, jawel. Of heb je liever een steekijsje? Dat is iets verderop. Een suikerspin is heel ongezond. Ziet er aan de buitenkant mooi en smakelijk uit, maar is een grote hap gebakken lucht en suiker.’

‘Nee, toch liever een suikerspin.’

Vanavond willen we niet te moraliserend zijn. Dus.

‘Oké, hier heb je geld. Ga zelf maar in de rij staan.’

Het is altijd gezellig en druk op Noorderzon, het muziek- en theaterfestival in het Noorderplantsoen in Groningen. Wij wonen op loopafstand. Vanavond zijn we op de fiets. Het is altijd leuk om een beetje rond te lopen, iets te drinken en te eten, een praatje te maken met vrienden en kennissen, zo mogelijk een voorstelling te bezoeken.

Donderdag 25 februari bezoek ik de talkshow in Groningen. ’s Morgens. Ik kan niet uitleggen waarom, maar de sfeer is gespannen. De bedoeling is goed. Een interessante klant is uitgenodigd. Met een komische noot wordt een aantal zaken van de afgelopen periode aan de kaak gesteld. De gehele familie Barbapapa komt langs. De humor landt niet bij dit publiek. Dat kun je zo hebben.

Het is gezellig druk op het Bretonse festival. Veel muziek en folklore. Dansende meisjes in klederdracht, een demonstratie van het winnen van zeewier uit zee, dat wordt gedroogd en dient als brandstof. Veel mosselen, crêpes en appelcider, heel veel appelcider. En op een prachtige locatie dicht bij de bekende ruige kust. Onze kinderen kunnen zich niet bedwingen om de rotsen te beklimmen. Zoals gewoonlijk zijn we ze snel uit het oog verloren.

Als de kinderen weer boven zijn, lopen we een laatste ronde over het terrein, op zoek naar iets lekkers. We komen bij een kraampje waar ze een soort suikerspinnen verkopen. Toevallig. Een festival met suikerspinnen. Ik wil graag twee bestellen voor onze dochters, maar suikerspin staat niet in mijn kleine woordenboek Nederlands-Frans. Wel spin, araignée en suiker, sucre. Ik wil niet afgaan, dus ik ga heus niet ‘deux araignées de sucre’ bestellen. Ik wijs het aan en vraag in mijn beste Frans, ‘qu’est-ce que vous appelez la?’, hoe zo’n ding heet.

‘Barbapapa, monsieur.’

‘Comment?’ Vraag ik verbaasd. Heb ik het goed verstaan?

‘Barbapapa.’

‘Uh, bien, deux s’il vous plaît.’

Eenmaal weer thuis van onze vakantie in Bretagne zoek ik het op. Suikerspin. Barbe à papa. Letterlijk betekent dit: de baard van papa. Nu begrijp ik ook de overeenkomst tussen Barbapapa en een suikerspin. Roze, mooi van buiten, maar van binnen is het niets. Slappe hap, geen ruggengraat.

Toeval?

Overstag

Volgens Van Dale:

over·stag (bijwoord)

1 overstag gaan (a) (scheepvaart) wenden; (b) van mening veranderen

Het is een mooie zondagmiddag. We hebben een polyvalk gehuurd en hiermee kunnen we vier uur lang met ons vijven op het Paterswoldsemeer zeilen onder de bezielende leiding van onze zoon van zestien. Hij heeft leren zeilen op scouting en hij weet precies wat er moet gebeuren. Wij volgen zijn instructies op. Er is maar één kapitein op het schip. Hij bepaalt wanneer wie aan welk touw moet trekken en wanneer we van de ene kant van de boot naar de andere moeten. En kijk uit voor de giek, anders lig je zo overboord. Vooral het overstag gaan vraagt oplettendheid en discipline. Een aantal keren komen we recht op de kust af en gaan op het juiste moment overstag. Dit geeft een fantastisch gevoel. Het is een spectaculaire middag en voor herhaling vatbaar.

Ik ga overstag en dit geeft een allesbehalve fantastisch gevoel. Ik ben niet trots op mezelf en schaam me een beetje omdat ik de energie niet heb om de strijd aan te gaan. Ik zal de verplichte vrije dagen gaan inplannen. Het schijnt dat de werkgever dit de werknemer mag opleggen. Ergens in de arbeidsvoorwaardengids staat dit. Eigenlijk wil ik een tegenvoorstel doen. Ik heb het tot in detail uitgedacht, maar ik durf het niet aan. Misschien volgend jaar.

Dit betekent dat ik moet schipperen met mijn vakanties. Ik moet overwegen om in de zomer iets minder dagen vrij te nemen om in de herfst- of kerstvakantie ook nog een weekje weg te kunnen. Wij houden van vakanties, andere landen bezoeken, actieve dingen doen. Ik heb een goede balans gevonden tussen werk en privé. Iets dat de werkgever zeer belangrijk vindt. Ik heb geen stuwmeer, houd meestal geen verlofdagen over. Vorig jaar moest ik zelfs al dagen opnemen van dit jaar.

Ik zal dit jaar niet tegenstribbelen. De werkgever dwingt mij overstag te gaan. Ik ga liever onder aansturing van mijn zestienjarige zoon overstag op het Paterswoldsemeer. Hij toont natuurlijk leiderschap in de dingen waar hij goed in is.

Het is een paar maanden later en onze zoon gaat op een grote driemaster een half jaar de wereld over. Hij zit in de vierde klas van het gymnasium en zal zijn schoolwerk en het harde werken aan boord combineren. Een zware klus, maar hij zal het kunnen. Hij zal vaak overstag gaan. Ik ben trots op mijn zoon.

Onze zoon is inmiddels achttien, heeft na terugkomst van zijn wereldreis zijn middelbare school afgemaakt en studeert nu Biologie aan de RuG.

One [Top2000]

Onafscheidelijk
Naast
Elkaar

Stairway To Heaven [Top2000]

Stepping on stones

Trying for the top

Agonizing

Inspiring

Raging

Whispering winds

Anticipating

Yearning

Two roads to go by

One up one down

Hedgerow of bones

Echoing

Ancient

Voices

Everything turns to gold

New day is dawning

Wish You Were Here [Top2000]

Waar ben je?

Ik moet je vinden

Schrapen en graven

Houd vol

Yes!

Ontsnapt

Uit de kooi

Waar ben je?

Ergens onder

Ruwe steen

En een kruis

Hier!

Ergens onder

Ruwe steen

En een kruis

Balansdagen

Het is vrijdag.

Vandaag is een balansdag. Dat heeft niets met eten te maken. Het is een vakantiedag die ik geacht word op te nemen. En dat terwijl ik door mijn vakantiedagen heen ben. Maar ja, vakantie vindt men belangrijk om te herstellen. Ik moet herstellen van een drukke werkweek. En een drukke werkweek was het zeker. Niet alleen druk in de zin van veel werk te doen, maar ook geestelijke druk. Ook wel eens stress genoemd.

Nu mag ik een dag eerder aan het weekend beginnen. Daar ben ik blij om. Heb ik eindelijk meer tijd om wat klusjes te doen. Eindelijk die lampen ophangen. De schuur opruimen. De tuin winterklaar maken. Tijd besteden aan mijn kinderen als ze uit school komen. Een kopje thee met een koek erbij. Als mijn vrouw thuis komt van haar werk kan ik mooi nu al boodschappen doen. Het liefst voor vier dagen. Dan hoeven we dinsdag pas weer. Tussendoor nog een paar wassen draaien. Moet ik wel eerst de droge was afhalen en opvouwen, anders blijft dat ook weer liggen.

Volgens mij zijn er meer mensen die vandaag een balansdag hebben. Ik kom collega’s tegen. Ze lijken blij dat zij ook op vrijdagmiddag al boodschappen mogen doen. Het is druk bij de Lidl en de Albert Heijn. Op het plein van het winkelcentrum lopen Sint en Pieten rond. Ik moet niet vergeten hooi en voer voor het konijn mee te nemen.

Zaterdagochtend sta ik vroeg op het voetbalveld. Ik mag vandaag grensrechter zijn. Het is een spannende wedstrijd die het team van mijn dochters pas wint na strafschoppen. Ze zijn door voor de beker. Wat een stress! Met een kop koffie en broodje worst bijkomen in de kantine. De boodschappen zijn in huis, dus kunnen we vanmiddag de stad in om sinterklaascadeaus te kopen. Dat hebben meer mensen bedacht. Wat een drukte.

Zondag is een rustige dag. Het enige dat we gepland hebben is een bezoekje aan mijn schoonmoeder. Om vijf uur weer thuis om lekker te koken. Ik sta op het punt de schotel in de oven te schuiven als deze totaal onverwacht de geest geeft. Na de scharnieren van de koelvriescombinatie en een kapotte vaatwasser nu dus de oven. Patatje halen dan maar.

Het is maandag.

Vandaag is een balansdag. Ik moet herstellen. De bedoeling van werken is om te herstellen van drukke weekenden. Klinkt dit belachelijk? Net zo belachelijk als beweren dat vakantiedagen bedoeld zijn om te herstellen van je werk.

Ik heb maar één leven. Een leven waarin ik werk en privé combineer, niet scheid. Als je een balans scheidt, dan werkt hij niet meer. Een balans werkt alleen bij de gratie van de verbinding.

Stukken

We verlaten de bioscoop via de uitgang aan het Zuiderdiep. Het is zondagavond half twaalf. Ik ervaar de gezellige drukte in het centrum van Groningen niet. Ik observeer, registreer, maar voel het niet. Ik voel niets. Ik heb mijn emoties uitgeschakeld.

Net als de hoofdpersoon in Son of Saul. Hij is een vader, net als ik. Het verschil is dat ik mijn kinderen een zo goed mogelijk leven probeer te geven. Het enige dat hij kan doen is strijden voor een goede begrafenis van zijn zoon. Daarvoor wil hij letterlijk door het vuur gaan.

Hij moet hard werken, zonder enig perspectief op een goede toekomst. Nadat keer op keer grote drommen mensen in de doucheruimte zijn opgesloten, moet hij opruimen. Kleren, koffers, schoenen. Het geschreeuw is oorverdovend. Hij lijkt het niet te horen. Hij volgt bevelen op. Het gehuil snijdt door mijn lijf. Hij lijkt het niet te voelen.

Hij stapelt naakte lichamen op karren. Men noemt ze stukken. Stukken mensenvlees. De realiteit van dat moment. Zijn werkelijkheid. De stukken worden weggevoerd en verbrand. Hij schept grote bergen as in de rivier. Hij laat geen sporen na.

Ik denk aan de tijd dat het laten slagen van een organisatie of bedrijf afhankelijk was van de inzet van de drie M’s. Mensen, middelen en methoden. Tegenwoordig praten we over resources. De nieuwe term voor middelen.  Zijn mensen ook middelen? Nee, alsjeblieft niet.  Ik ga niet meer meedoen om mensen resources te noemen. Mensen zijn mensen. Resources zijn middelen. En als ik met collega’s in het Engels praat? Dan zal ik het hebben over people. En niet human resources.

Mijn realiteit op dit moment is het centrum van Groningen, het Zuiderdiep. We fietsen naar huis. In stilte. Als we thuis komen slapen de kinderen. Ik kan het nog niet en zet de televisie aan. Het nieuws toont keer op keer beelden van grote drommen mensen die onze grenzen overstromen. Mensen die zichzelf en hun kinderen een goed leven proberen te geven. Dit zal niet iedereen lukken.