Giant Leap

“Cut. Ja, stop maar. Meneer Heston, we gaan even pauze houden. Jongens, zet de spullen maar vast klaar voor de volgende shoot. Na de pauze gaan we direct verder met meneer Heston. En, please, ga voorzichtig met de pakken om. Meneer Quinn en meneer Peck, u kunt ook meekomen. En vergeet niet, morgen de laatste vergadering om acht uur sharp!”

“Beste mensen, graag uw aandacht. Welkom dames en heren. We zijn gematigd tevreden over hoe het nu gaat. Dit is de laatste vergadering voor de generale van morgen. Veel zaken hebben nog aandacht nodig. Daarom is deze vergadering essentieel voor het slagen van onze missie. Meneer Kubrick, mag ik u als eerste het woord geven?”

“Dank u, voorzitter. Laat ik beginnen met te zeggen dat veel dingen al heel goed gaan. Maar inderdaad, we moeten nog de nodige puntjes op de i zetten. Het is absoluut geen eenvoudige missie, die we volgende week hopen te volbrengen. Wat zeg ik, moeten volbrengen. De president is hier heel duidelijk over. Mislukking is uitgesloten, we krijgen geen tweede kans. Mislukking zou het einde betekenen van onze geloofwaardigheid als ruimtevarende natie. Ik twijfel er niet aan dat u allen hiervan doordrongen bent. Dan nu de belangrijkste punten.”

“George, werkt de vertragingsapparatuur nu goed?”

“Jazeker, meneer Kubrick, de vertrager is ingesteld op 1.25 seconde per enkele reis, om het zo maar eens uit te drukken. We hebben het uitvoerig getest en er zijn geen problemen meer.”

“Prima."

"Alan, Wat gaan we nu doen? Gaan we werken met trapezes of gaan we toch voor de zwaartekrachtopheffer?”

“De zwaartekrachtopheffer, meneer Kubrick. Het is onmogelijk om trapezes uit het zicht te krijgen.”

“Oké. Morgen op de generale wil ik het zien.”

“Sophie, zijn er nog problemen met de pakken, het gereedschap, de vlag of andere props? Je weet het, de vlag mag pertinent niet wapperen! Op de maan is geen dampkring, dus de vlag mag niet wapperen. Is dat nu duidelijk?”

“Ja meneer, dat is duidelijk.”

“Verder wil ik dat er gekeken wordt naar de sterrenhemel. NASA heeft alle hemelkaarten aangeleverd. Projectie op het dak moet 100% zijn. Peter, daar zorg jij voor.”

“Ja, komt goed.”

“Tenslotte, meneer Heston, wil ik dat u uw tekst blijft oefenen. Ik was gisteren nog niet helemaal tevreden. De zin luidt: one small step for a man, one giant leap for mankind. Vergeet niet de a voor man duidelijk uit te spreken, anders krijgt de zin niet de gewenste impact. Dit waren mijn punten, meneer de voorzitter.”

“Dank u, meneer Kubrick. Ik wil afsluiten met iedereen heel veel succes te wensen. Houdt vast aan de gedachte dat dit one giant leap voor de filmindustrie is, hoewel het nooit bekend mag en zal worden. Gelukkig hebben we een president die verrekte goed is in cover-ups.”

Gedragen weten

© beeldhouwwerk “Gedragen weten” door Hilde Bolt-Rozema


Voor mijn geboorte
was ik geborgen
omringd en beschermd
zonder zorgen.

Als kind
heb ik gereisd
door het leven
gepolijst
tot glans gewreven.

Als mens
ben ik compleet
als ik mij
aan de wereld
blootgesteld
gedragen weet.

Vader en zoon

© beeldhouwwerk “Vader en zoon” door Hilde Bolt-Rozema


Kom,
mijn zoon.
Ik leid je
door het begin
van je leven.
Vertrouw
op de toekomst.

Ga,
vader.
Ik volg je
naar het einde
van je bestaan.
Steun
op het verleden.

Eenzaam

De pijn
van eenzaam zijn
drukt
als een steen
in mijn binnenste.

De leegte
schreeuwt zich
een weg naar buiten.




(c) Beeldhouwwerk "Eenzaam" door Hilde

Mr Riley

Het is begin maart 1972.
In het Nieuwsblad van het Noorden staat de volgende aankondiging:

Op zaterdag 1 april 1972 zal Mr Riley uit de Verenigde Staten een demonstratie bowlen geven in het Bowlingcentrum aan het Gedempte Kattendiep in Groningen.

Mr Riley speelt in Amerika in de hoogste divisie en staat al jaren aan de top.
De directeur van het Bowlingcentrum is een goede bekende van Mr Riley en is trots en blij dat hij hem heeft kunnen overhalen naar Groningen te komen.

Wilt u een hoogstaand staaltje bowlingkunst zien, kom dan naar Groningen op zaterdag 1 april. De demonstratie begint om 14:00 uur. De toegang is gratis.

Mijn vader is een goede bekende van de directeur van het Bowlingcentrum en is altijd in voor een goede grap. Omdat hij tien jaar in Canada heeft gewoond, voortreffelijk Engels spreekt en een aardig potje kan bowlen, is mijn vader de aangewezen persoon. De details worden in een voorafgaand gesprek goed doorgenomen. Er wordt niets aan het toeval overgelaten. De mensen die achter de coulissen aan de touwtjes moeten trekken zijn geïnstrueerd.

Op zaterdag 1 april is het druk in het Bowlingcentrum in Groningen. Mensen zijn uit het gehele land toegestroomd om Mr Riley aan het werk te zien. Zodra mijn vader in ruitjesbroek en streepjesshirt op de baan staat om de eerste bal te gooien, verstomt het geroezemoes. Keurig draait de bal vanaf de rechterkant naar het midden. De middelste kegel wordt net gemist. De mensen achter de baan, onzichtbaar voor het publiek, trekken op het juiste moment alle kegels omver. De eerste strike is binnen. Het publiek heeft niets in de gaten en oeht en aaht van bewondering. Zolang Mr Riley de bal niet in de goot gooit gaat het uitstekend.

Na een eindscore van 284 is het tijd voor vragen stellen en handen schudden. Eén meneer, speciaal voor Mr Riley uit het westen van het land gekomen, kijkt enigszins verbaasd naar de schoenen van mijn vader, die gewoon uit het rek van het Bowlingcentrum komen. Hij vraagt of het niet gebruikelijk is voor een professioneel bowler zijn eigen schoenen en bowlingbal mee te nemen. Mijn vader bedenkt zich geen moment en antwoordt:

“I left my shoes and my balls in the States.”

Als de directeur aan het einde van de middag vertelt dat het allemaal een grap is, neemt iedereen het sportief op. Behalve die ene meneer.


Ter ere van mijn vader, die overmorgen 80 jaar wordt. Gefeliciteerd Dad.

Herfsthaiku

Lage zon werpt van
bomen en vroege vogels
lange schaduwen

Op groene velden
spelen witte wieven hun
koude ochtendspel

Onduigend

Vroeger was
ik klein
en onduigend
Ik deed de cd
in me mond
en ik deed
de radiejo heel
hard aan
ik dansde op de
muuziek


geschreven door Lot op 10-10-10