In de Wolken

In mijn Wolkenbad

Voel ik mij Veilig en Vrij

Hemel op Aarde

Onafgebroken

 

Doodgewoon

Maandag 20 april 2020.

Het is een gewone dag.

Een doodgewone dag.

Vanochtend ben ik gewoon weer in de sneltrein gestapt.

Achter de laptop.

De planning in mijn digitale agenda bij de hand.

Headset op.

Smartphone rechts naast me, op trilstand.

Schrijfblok en pen, een beetje ouderwets, aan de linkerkant.

Een gewone, doordeweekse werkdag.

De trein dendert door.

Kedengt over het spoor.

Het ritme monotoon.

Doodgewoon.

De trein is voller dan gisteren.

Overvol.

Ik stoor me er niet aan.

Gewone geluiden verstommen door mijn koptelefoon.

Elke zitplaats is bezet.

In de gangpaden stapelt het werk zich op.

Ik moet verdergaan.

De drang naar een voltooide dag doet de ramen beslaan.

Ik ben van de buitenwereld afgesloten.

Gewoon net als gisteren.

En morgen.

Onwerkelijk snerpende herrie.

Werpt mij voorover in mijn stoel.

Het is niet een geluid dat ik hoor, het is een gevoel.

IJzer op staal, door merg en been.

Binnen luttele seconden staat mijn leven stil.

Ik droom gewoon of beleef een film.

Nachtmerrie.

Het zwarte beeldscherm staart me aan.

Paniek en chaos in mijn brein.

Ik moet naar het doel van mijn bestaan.

In de dagelijks denderende trein.

Ik dwing mezelf uit te stappen.

De leegte in.

Zwerf doelloos op het perron.

Is dit dan het eindstation?

Heeft het leven nog wel zin?

Op een bankje snuif ik de ruimte.

Een pimpelmeesje kijkt, kopje scheef.

Geen vuiltje aan de lucht, geen spoor.

Enkel rust en stilte in mijn brein.

Ik wacht geduldig af en leef.

Ik neem later gewoon de stoptrein.

Het was een gewone dag.

Een doodgewone maandag.

© John Koster, Groningen, 2020. Inzending Groninger Archieven.

Toboggan

De eerste keer

Neemt hij ons mee

Door de metershoge

Verse sneeuw

Op een toboggan

Glijden wij van de steile

Helling naar beneden

Zoals de Innu en Cree

Op een reddingslee

Langs de steile trap

Bewijzen wij hem

De laatste eer

A toboggan is a simple sled which is a traditional form of transport used by the Innu and Cree of northern Canada.

© 2018, John Koster

Boek

Mijn vingers

Bespelen metalen toetsen

Mijn voeten de pedalen

Loden letters vallen

In netjes uitgelijnde rijen

Vormen zinnen, paragrafen

Herinneringen hebben

Met penseelgekrulde kapitalen

Het boek van mijn leven gevuld

Mijn vingers

Bespelen ivoren toetsen

Mijn voeten de pedalen

Ik trek alle registers open

Volle violen klinken

Trompetten schallen

Partituren hebben

Met sleutels en mollen

Het boek van mijn leven gevuld

Van Uw hand is het slotakkoord

U heeft het laatste woord

Nu kan ik

Het boek van mijn leven

In vertrouwen aan U geven

(c) John Koster, augustus 2017, bij het overlijden van mijn vader

Les Chapelles

Kwart over zeven
Zij slaat drie maal drie dan twee
Kern van haar leven

One [Top2000]

Onafscheidelijk
Naast
Elkaar

Stairway To Heaven [Top2000]

Stepping on stones

Trying for the top

Agonizing

Inspiring

Raging

Whispering winds

Anticipating

Yearning

Two roads to go by

One up one down

Hedgerow of bones

Echoing

Ancient

Voices

Everything turns to gold

New day is dawning

Wish You Were Here [Top2000]

Waar ben je?

Ik moet je vinden

Schrapen en graven

Houd vol

Yes!

Ontsnapt

Uit de kooi

Waar ben je?

Ergens onder

Ruwe steen

En een kruis

Hier!

Ergens onder

Ruwe steen

En een kruis

Oefening baart kunst

Wennen aan de dood
Oefenen met je huisdier
Opgebaarde kunst

Rare man op de trap

Ik hoor papa lopen op de trap

Naar beneden

Het is één uur

Het licht gaat aan

Een streep onder mijn deur

De wc wordt doorgespoeld

En nog een keer

En nog een keer

De douche gaat aan

Het licht gaat uit

Ik hoor papa lopen op de trap

Naar boven

Ik hoor iemand lopen op de trap

Hij heeft een vreemde stem

Het is twee uur

Ik klop op de muur

Jij komt

Dat is de afspraak

Wij horen iemand lopen op de trap

Naar beneden

Het is een rare man

Het is drie uur

Jij blijft aan mijn kant van de muur

Dat is de afspraak

Ice Bucket

Wacht! Even terug naar de basis. Ik ben de draad kwijt.

Ik ben genomineerd. Niet voor de Nobelprijs voor de vrede. Niet voor de AKO literatuurprijs, of voor de titel dichter des vaderlands. Nee, voor wat eigenlijk? Als ik wil doneren, moet ik dan wel of niet een emmer met ijswater over mijn hoofd gooien? Ik dacht dat de bedoeling was dat je doneert en dan dus niet die emmer hoeft leeggooien. Ik zal het wel verkeerd begrepen hebben.

Een filmpje op Facebook van mij met ontbloot bovenlichaam zal er niet komen. Andere mensen moeten dat voor zichzelf uitmaken. En ik nomineer niet. Of ik doneer is mijn zaak.

Twee maanden voor ons trouwen, nu bijna 26 jaar geleden, overleed mijn schoonvader. Nog geen twee jaar daarvoor was de diagnose gesteld. ALS, Amyotrophic Lateral Sclerosis. Binnen de familie had niemand er van gehoord. De vooruitzichten waren slecht en dat is gebleken.

Mijn schoonvader heeft onze trouwerij niet gehaald. Natuurlijk had hij er graag bij willen zijn, maar het ging niet meer. Hij was niet bang voor de dood, maar zijn grootste angst was dat hij door verstikking zou sterven. ALS tast de spieren aan, veroorzaakt door degeneratie van het zenuwstelsel. Bij hem begon het met slecht lopen. Moeilijk slikken, ademhalen en praten.

Op het laatst zat hij in een rolstoel en communiceerde met ons via een klein apparaatje. Met één vinger typte hij woorden die op een smal strookje papier werden afgedrukt. In de nacht van 10 oktober is hij rustig ingeslapen. Het was goed zo.

ALS is een rotziekte. Er is veel geld nodig voor onderzoek.

Een aantal jaren geleden schreef ik dit gedicht.

Pa

Dag pa,

ik heb een belangrijke vraag.

Hoe zou je het vinden

als ik met je dochter

trouwen ga?

Gekluisterd

aan rolstoel en bed.

Zijn lichaam dat,

door ziekte gebroken,

naar zijn heldere geest

niet meer luistert.

Verdriet.

Onuitgesproken.

Zijn ogen spreken.

Plezier.

Het antwoord verschijnt,

met één vinger

zorgvuldig getypt,

op een flinterdun

wit strookje papier:

ik vind het goed ik mag je graag.


(c) Het gedicht 'Pa' is gepubliceerd in de gedichtenbundel 'Magische blaadjes'; uitgeverij Boekscout.nl

Stapelmens

 

Ik zoek

Een grote steen

Een kei als fundament

Dit zijn mijn benen

Voor elke stap

Elke schop en sprong

Ik kies

Een sterke steen

Een rots als buik

Dit is mijn gevoel

Voor elke kramp

Elke vrees en vlinder

Ik vind

Een hart van steen

Dit ben ik als kind

Voor elke liefde

Elk geluk en verdriet

Voor elke lach en traan

Ik neem

Een ronde steen

Een kiezel als hoofd

Dit is mijn verstand

Voor elke keuze

Elk idee en plan

Ik zet

Een platte steen

Voorzichtig bovenop

Als pet

Ik maak

Een stapel stenen

Op een stabiele plek

Dit is mijn leven

Schijnbaar in balans
Het maakt mij mens
Of stapelgek

De Man

Tussen Trévern en Goulien.

De man

liep langs de weg.

Vandaag

kwam hij ons tegemoet

hij was tanig en klein.

De man

liep op bruine klompen

hij droeg geen hoed

geen lange zwarte jas.

Vandaag

moest hij iemand halen

hij stak zijn hand op

het was een groet

geen teken om te stoppen.

De man

vervolgde zijn reis

wij zagen hem in de spiegel

langzaam in de verte verdwijnen

vandaag moet hij iemand halen

de man met de zeis.

Voor even gevonden

Eeuwenlang
bouwt de mens kerken
met torens
gebrandschilderde ramen
gewelven van hout
grafzerken in vloeren
dikke muren van steen

Om het geloof te beamen
en hun veiligheid te versterken

Eeuwenlang
bouwt de mens regels
en rituelen
gevangen in klokken
kaarsen en boeken
in beelden
en gedragen liederen

Om de waarheid te zoeken
en hun zoektocht te delen

Het zonlicht tart
wetten van de mens
en zijn bouwwerken
vrij en ongebonden
raakt het mijn hart
ik heb voor even
de kleur van de
eeuwigheid gevonden

Big Mother

Ik heb recht
zoals elk kind
op een gat in mijn knie
van het vallen
met de fiets

Recht op
een kletspoot
na schotsjelopen
over de wintersloot
Tand door de lip
Bult op mijn kop

Zoals elk kind
heb ik recht op
even niemand
die mij vindt
Even niets

Ik heb recht
op een eerste zoen
in de brandgang
Vluchtig verlegen
op haar linkerwang

Mam en pap
Laat me gaan
Leer me op mijn
eigen benen te staan

Achtervolg me niet langer
met de volg-app
Het maakt mij onzeker
en jullie steeds banger

Respecteer mijn besluit
De smartphone
gaat uit
Ik heb het recht

Artikel in Trouw van 7 juni 2014; "Big Mother is watching you"

The Pap

Jij wint.

Ik keer terug

op mijn schreden.

De lucht trekt dicht.

De wind

dreunt vol

in mijn gezicht.

Verkleumt mijn leden.

Jij wint.

Ik heb mijn

verantwoordelijkheden.

Broers door de wei

Wij

zijn er

voor elkaar

Wij gaan

met ossenkopstuur

op zes wielen

off the road

door modderpoel

en boerensloot

Wij zijn stoer

Wij gaan

voor elkaar

door het vuur

Kom je

aan mijn broer

dan kom je

aan mij

Het broergevoel

leven wij

allebei

Verzonken

         Glen Etive, Scotland

Hoogvlakte

verzonken

in een dal

tussen toppen

gevormd door

ongekende krachten

Spel

van speels licht

geel groen bruin

op hellingen

en in meren

prachtig vergezicht

Verzonken

in gedachten