Earth Hour 2011

Het alarmgeluid voor de hoogste paraatheid schalde al tien minuten lang uit de luidsprekers. Bemanningsleden van matroos tot kapitein liepen over de gangen en zorgden ervoor dat burgers zich in hun leefruimtes terugtrokken.

“Attentie, nog vijf minuten tot aardetijd twintig-dertig GMT. Alle officieren naar de brug. Herhaling. Alle officieren naar de brug. Nog vijf minuten.”

Het moederschip, De Terugkeer 5, lag stil na de zojuist uitgevoerde ruimtetijdsprong. De gehele vloot wachtte tot het bevel voor de laatste sprong zou worden gegeven. In deze vijf minuten had iedereen aan boord zijn of haar eigen gedachten. De stilte voor de storm. De spanning was voelbaar.

Na eeuwenlange voorbereiding was het moment aangebroken waarnaar alle mensen van klein tot groot op hun eigen manier hadden uitgekeken. In hun gedachten waren de pioniers die zestig aardejaren lang op Aarde waren geïnfiltreerd in allerlei instanties en organisaties. Zij hadden de terugkeer mede mogelijk gemaakt.

Herinneringen aan de kolonieplaneten kwamen boven.
Aan de beginperiode van de kolonisatie. Het verwerken van het verdriet en het rouwen om de verloren Aarde.
Aan het besef dat terugkeer naar het verleden van de Aarde noodzakelijk zou zijn om te waarschuwen.
Aan de wetenschappers, astronomen, werktuigbouwkundigen, natuurkundigen en biologen, die de plannen hadden gemaakt.
Aan de mensen die achthonderd jaar eerder waren begonnen met de bouw van De Terugkeer 1. Het schip dat zestig aardejaren geleden de pioniers naar de Aarde had gebracht.
En aan de eeuwen daarna waarin de mensheid erin was geslaagd de grote terugkeer voor te bereiden.

Het grootste probleem was geweest de juiste aardedatum en tijd te plannen. En het zorgen voor het beste verrassingseffect. Duisternis op Aarde zou essentieel zijn voor het slagen van de missie. Totdat één van de pioniers het briljante idee had gekregen om te beginnen met Earth Hour, het gedurende één uur uitschakelen van de verlichting op Aarde.

Onder het mom van energiebesparing en bewustwording bij de aardbewoners over het voortbestaan van hun planeet, werd een wereldomvattende campagne opgezet. En nu, na drie jaargangen, was Earth Hour zo een succes geworden dat De Grote Terugkeer kon plaatsvinden ruim anderhalf jaar voor de vernietiging van de Aarde in december 2012. Deze tijd zou nog hard nodig zijn om aan de huidige bewoners de komst van de kolonisten uit de toekomst uit te leggen en om de evacuatie voor te bereiden. Het feit dat de kolonisatie wel degelijk heeft plaatsgevonden, bewijst dat dat gelukt is.

Het doel van de terugkeer zou niet zijn om de vernietiging van de Aarde te voorkomen. Het zodanig ingrijpen in het verleden zou tot onvoorziene calamiteiten kunnen leiden en de delicate balans in het omniversum kunnen bedreigen. Nee, waarschuwen en voorbereiden, zodat de kolonisten hun eigen toekomst veilig konden stellen. Dat zou de tijdcirkel rond maken.

Op de brug hadden de officieren geen tijd voor bespiegelingen over het verleden en de nieuwe toekomst. De laatste sprong moest worden voorbereid.

“Alles in gereedheid voor de laatste sprong, Admiraal.”
“Uitstekend. Uitvoeren.”
“Jawel, Admiraal.”

Op het moment dat op 26 maart 2011 Earth Hour begon, drong De Terugkeer 5 met de gehele vloot door in de dampkring. Een uur later zouden alle schepen veilig zijn neergedaald in de diepste diepten van de Pacific.

Rookgordijn

“Mevrouw, u weet mijn naam niet en ik de uwe niet. Dat moeten we zo houden.”
De uiterlijk goed verzorgde, chic geklede man en de vrouw zaten achter in het grand café aan een tafeltje apart. De man was rustig en straalde gezag uit. De vrouw keek zenuwachtig om zich heen, alsof ze een slecht geweten had.
“Neemt u deze mobiele telefoon. In de namenlijst staat één nummer geprogrammeerd. Belt u dat ieder uur vanaf nu om ons op de hoogte te houden. Als de opdracht is voltooid, moet u het toestel vernietigen.”
“Oké,” zei de vrouw.
“Tenslotte willen mijn opdrachtgevers nog enkele dingen van u weten. Een maand geleden is het immers mis gegaan en dat risico willen we niet weer lopen. Ten eerste: er is absoluut geen gevaar voor de volksgezondheid?”
“Geen enkel gevaar,” verzekerde de vrouw hem, ondertussen ongemakkelijk om zich heen kijkend.
“Prima. Ten tweede: u weet zeker dat de windrichting zodanig is en blijft, dat er voor ons eigen land geen gevaar dreigt voor de periode van drie weken?”
“Ja, dat weten we zeker. De windrichting op zes kilometer hoogte zal de komende drie weken gewoon westelijk zijn. Geen twijfel mogelijk.”
“Akkoord,” zei de man “dan zijn we uitgepraat en wens ik u veel succes. En niet vergeten ieder uur te bellen.”

De twee zwarte four-wheel drives maakten zich langzaam los van de grimmige contouren van de hoofdstad. Het was één uur ’s nachts en de schemering was juist overgegaan in complete duisternis. Over drie uur zou het al weer licht gaan worden. De auto’s reden snel. Ze mochten geen tijd verliezen. Eenmaal op de A1 gaven ze vol gas. Veel verkeer was er niet op de weg en dat was maar goed ook. Hoe minder aandacht hoe beter. Na vijftig kilometer draaiden ze in volle vaart een zijweg op. Dit was een weg met veel steenslag en kuilen. Met aangepaste snelheid reden ze nog een kleine zeventig kilometer verder. Dit kostte hun een dik uur.

Op de plaats van bestemming, onder aan de berg, stond de derde auto hen al op te wachten. Vijf mannen en twee vrouwen stapten uit de drie auto’s. Er werd geen woord gewisseld. Iedereen wist precies wat van hem of haar werd verwacht. Twee zware kisten werden uit de auto’s getild en tien meter verderop neergezet bij een in de haast geplaatst hek.

Eén van de vrouwen haalde een telefoon uit haar jaszak, zocht het voorgeprogrammeerde nummer en belde.
“Zegt u het maar,” zei een zware mannenstem.
“We zijn op de plaats van bestemming. De lading wordt nu aangebracht.”
“Uitstekend.”
Het gesprek werd beëindigd.
Intussen hadden de andere mensen de twee kisten geopend. Uit elke kist werden drie pakketten gehaald. De ontstekingsmechanismen werden geactiveerd. Vervolgens werden de pakketten aan een koord in de drie gaten in de grond neergelaten, in elk gat twee. Zonder verder een woord te zeggen ging iedereen weer in de auto’s zitten. Ze begonnen direct aan de terugreis. In het oosten begon het al weer licht te worden.

Toen de auto’s de snelweg weer waren opgedraaid, hoorden de mannen en vrouwen een diep gerommel. De weg leek te trillen onder de wielen van de auto’s. Eén van de vrouwen glimlachte, pakte de telefoon en belde voor de laatste keer het bekende nummer.
“Ja?”
“Missie volbracht,” sprak de vrouw.
“Dank u,” zei de man aan de andere kant van de lijn opgelucht.

“Excellentie,” zei een zware mannenstem, “de opdracht is uitgevoerd zoals u wilde. Binnen drie dagen zullen de West-Europese landen zware financiële verliezen lijden door deze uitbarsting.”
“Dank u,” zei de minister van Financiën. Hij draaide zich naar het raam van zijn luxe appartement en keek uit over de vroege ochtend in Reykjavik, waar het leven langzaam op gang kwam. Hij glimlachte tevreden.


Geschreven naar aanleiding van de vulkaanuitbarsting op IJsland en de financiële crisis.

Giant Leap

“Cut. Ja, stop maar. Meneer Heston, we gaan even pauze houden. Jongens, zet de spullen maar vast klaar voor de volgende shoot. Na de pauze gaan we direct verder met meneer Heston. En, please, ga voorzichtig met de pakken om. Meneer Quinn en meneer Peck, u kunt ook meekomen. En vergeet niet, morgen de laatste vergadering om acht uur sharp!”

“Beste mensen, graag uw aandacht. Welkom dames en heren. We zijn gematigd tevreden over hoe het nu gaat. Dit is de laatste vergadering voor de generale van morgen. Veel zaken hebben nog aandacht nodig. Daarom is deze vergadering essentieel voor het slagen van onze missie. Meneer Kubrick, mag ik u als eerste het woord geven?”

“Dank u, voorzitter. Laat ik beginnen met te zeggen dat veel dingen al heel goed gaan. Maar inderdaad, we moeten nog de nodige puntjes op de i zetten. Het is absoluut geen eenvoudige missie, die we volgende week hopen te volbrengen. Wat zeg ik, moeten volbrengen. De president is hier heel duidelijk over. Mislukking is uitgesloten, we krijgen geen tweede kans. Mislukking zou het einde betekenen van onze geloofwaardigheid als ruimtevarende natie. Ik twijfel er niet aan dat u allen hiervan doordrongen bent. Dan nu de belangrijkste punten.”

“George, werkt de vertragingsapparatuur nu goed?”

“Jazeker, meneer Kubrick, de vertrager is ingesteld op 1.25 seconde per enkele reis, om het zo maar eens uit te drukken. We hebben het uitvoerig getest en er zijn geen problemen meer.”

“Prima."

"Alan, Wat gaan we nu doen? Gaan we werken met trapezes of gaan we toch voor de zwaartekrachtopheffer?”

“De zwaartekrachtopheffer, meneer Kubrick. Het is onmogelijk om trapezes uit het zicht te krijgen.”

“Oké. Morgen op de generale wil ik het zien.”

“Sophie, zijn er nog problemen met de pakken, het gereedschap, de vlag of andere props? Je weet het, de vlag mag pertinent niet wapperen! Op de maan is geen dampkring, dus de vlag mag niet wapperen. Is dat nu duidelijk?”

“Ja meneer, dat is duidelijk.”

“Verder wil ik dat er gekeken wordt naar de sterrenhemel. NASA heeft alle hemelkaarten aangeleverd. Projectie op het dak moet 100% zijn. Peter, daar zorg jij voor.”

“Ja, komt goed.”

“Tenslotte, meneer Heston, wil ik dat u uw tekst blijft oefenen. Ik was gisteren nog niet helemaal tevreden. De zin luidt: one small step for a man, one giant leap for mankind. Vergeet niet de a voor man duidelijk uit te spreken, anders krijgt de zin niet de gewenste impact. Dit waren mijn punten, meneer de voorzitter.”

“Dank u, meneer Kubrick. Ik wil afsluiten met iedereen heel veel succes te wensen. Houdt vast aan de gedachte dat dit one giant leap voor de filmindustrie is, hoewel het nooit bekend mag en zal worden. Gelukkig hebben we een president die verrekte goed is in cover-ups.”