Ik denk dat ik droom. Het is geen nare droom, maar wel een beetje een rare. Ik lig in een groot bed. Ik kijk wat om me heen. Ik zie van alles, maar het dringt niet echt door. Mijn oren suizen. Ik hoor geluiden, maar deze lijken van ver te komen. Licht, wit licht, doet me zeer aan de ogen. Ik blijf maar gewoon lekker liggen en verder dromen.
Dan hoor ik een bekende stem: “Volgens mij komt hij bij.”
Is het dus toch geen droom. Ik probeer me een beetje om te draaien, maar een steek in mijn buik doet mij weer terugvallen op mijn rug. Dat doet pijn.
“Is alles goed gegaan?” Vraagt de bekende stem.
“Jazeker, geen complicaties.”
Die stem komt van de andere kant van het bed. Daar staat een meneer met een witte jas aan en een raar apparaat om zijn nek.
Van Mommy en Daddy krijg ik een cadeautje. Het is een doosje met cowboytjes en indianen. Leuk. Maar nu ben ik moe. Het liefst wil ik slapen, maar ik moet opeens nodig naar de wc. Uit bed stappen lukt wel met een beetje hulp. Ik krijg een badjas over mijn pyjama aan en iemand ondersteunt me met een hand in mijn nek. Ik loop nog wel wiebelig, maar het gaat.
In de wc ben ik plotseling alleen. Nou ja, dat geeft niet. Ik ben al drie en kan heus wel alleen plassen. Staande plassen gaat me normaal best goed af, maar nu ben ik nog te duf. Voor de zekerheid ga ik toch maar zitten. En dat is maar goed ook, want ik moet poepen. Als ik klaar ben en Mommy wil roepen, merk ik dat ik per ongeluk in mijn badjas heb gepoept. Deze heb ik vergeten omhoog te doen. Mijn pyjamabroek heb ik keurig naar beneden getrokken. Het zweet breekt me uit. Ik vind dit heel erg en schaam me rot. Gelukkig is Mommy snel bij me en trekt de badjas uit.
Terug in mijn bed, denk ik dat ik deze gebeurtenis wel nooit zal vergeten. Ik vraag me af wat Mommy met de vieze badjas heeft gedaan. Ze zal hem toch niet aan die meneer met de witte jas hebben gegeven? Hopelijk heeft ze hem ergens stiekem in gestopt. Ik moet maar proberen er niet meer aan te denken.
Over mij
- Papagoose
- Groningen, Netherlands
- Ik ben John Koster. Geboren in 1960 in Canada. In 1965 naar Nederland verhuisd. Getrouwd, 3 kinderen (zoon 1997, 2 dochters 2003). Eind 2009 begonnen met schrijven. Alle bijdragen op deze weblog zijn door mij, onder eigen naam of Papagoose, geschreven, tenzij uitdrukkelijk door mij anders vermeld. Mijn profielfoto is een afbeelding van een grote Canadese gans en is gemaakt door Andreas Trepte www.photo-natur.de bron: Wikipedia.
donderdag 1 december 2011
dinsdag 4 oktober 2011
Toen
Twee neutrino's
vliegen door de Herestraat.
Zegt een tegen de ander:
Gek hè,
een nanoseconde geleden
voelde ik me
zoveel ouder.
Schrijfveer "Toen was ik zoveel ouder", 4 oktober 2011
vliegen door de Herestraat.
Zegt een tegen de ander:
Gek hè,
een nanoseconde geleden
voelde ik me
zoveel ouder.
Schrijfveer "Toen was ik zoveel ouder", 4 oktober 2011
vrijdag 16 september 2011
Aan de eettafel
Dochter 1: "Mam, wisten jullie wel dat om te voelen of een koe een baby krijgt, ze de hele arm in het poepgat steken? Gatver……"
Mam: "Hallo, mag ik even lekker eten."
Pap: "Nee, niet in het poepgat, maar in het babygaatje."
Mam: "Jongens, kom op. Kan dit een andere keer?"
Dochter 2: "Het is echt zo. We hebben het zelf op het jeugdjournaal gezien."
Mam: "Oké, misschien om te voelen of de koe zwanger is, steken ze de hand in het poepgat, maar de baby komt ergens anders uit. Het babygaatje. Bij mensen is dat ook zo. Vrouwen, jullie dus ook, hebben drie gaatjes. Een babygaatje, een plasgaatje en een poepgaatje."
Dochters: "Dat wisten wij al lang."
Dochter 1: "Mam, hebben jullie wel eens gesekst?"
Pap: "Wat denken jullie? Hoe komen jullie hier anders?"
Dochter 2: "Ja, haha. En is seks lekker?"
Pap en mam: "Haha, ja hoor, dat is heel lekker."
Mam: "Maar weten jullie wel wat seks is?"
Dochter 1: "Ja, dat is als je op elkaar ligt, geen kleren aan hebt en niet getrouwd bent."
Pap: "O, hoe kom je aan die wijsheid?"
Dochter 2: "Dat hebben we op school gehoord."
Schrijfveer “Seksuele voorlichting” 16-09-2011
Mam: "Hallo, mag ik even lekker eten."
Pap: "Nee, niet in het poepgat, maar in het babygaatje."
Mam: "Jongens, kom op. Kan dit een andere keer?"
Dochter 2: "Het is echt zo. We hebben het zelf op het jeugdjournaal gezien."
Mam: "Oké, misschien om te voelen of de koe zwanger is, steken ze de hand in het poepgat, maar de baby komt ergens anders uit. Het babygaatje. Bij mensen is dat ook zo. Vrouwen, jullie dus ook, hebben drie gaatjes. Een babygaatje, een plasgaatje en een poepgaatje."
Dochters: "Dat wisten wij al lang."
Dochter 1: "Mam, hebben jullie wel eens gesekst?"
Pap: "Wat denken jullie? Hoe komen jullie hier anders?"
Dochter 2: "Ja, haha. En is seks lekker?"
Pap en mam: "Haha, ja hoor, dat is heel lekker."
Mam: "Maar weten jullie wel wat seks is?"
Dochter 1: "Ja, dat is als je op elkaar ligt, geen kleren aan hebt en niet getrouwd bent."
Pap: "O, hoe kom je aan die wijsheid?"
Dochter 2: "Dat hebben we op school gehoord."
Schrijfveer “Seksuele voorlichting” 16-09-2011
donderdag 15 september 2011
Gewas
het addertje zit
straks niet meer tussen de hei
maar onder het gras
Door het toenemend vergrassen van de heidevelden in Nederland moet de adder op zoek naar een ander leefgebied.
Schrijfveer "Schrijf over de hei" 15-09-2011
straks niet meer tussen de hei
maar onder het gras
Door het toenemend vergrassen van de heidevelden in Nederland moet de adder op zoek naar een ander leefgebied.
Schrijfveer "Schrijf over de hei" 15-09-2011
maandag 12 september 2011
Gereserveerd
“Dé Nederlander bestaat niet,” zei Maxima eens.
Ik was het met haar eens en dat ben ik nu nog. Toch is er een eigenschap, die misschien niet alle maar dan toch 95% van de Nederlanders hebben:
Nederlanders houden van reserveren.
Jaren geleden, toen ik regelmatig met mijn ouders naar de gereformeerde kerk ging, viel het me op dat de meeste mensen in de kerk het liefst altijd op dezelfde plaats zaten. De favoriete stoelen waren achterin en op de hoeken, vooral populair bij tieners. En als er dan eens iemand ging zitten op de plek die eigenlijk van jou was, dan werd er niets gezegd, maar wel dwingend gekeken. Zo van:
“Weet u wel dat ik hier altijd zit?”
Dit reserveergedrag levert kostelijke taferelen op in de bioscoop. Tegenwoordig heb je twee soorten bioscoopkaartjes. Met rij- en stoelnummer en zonder. Ik heb het idee dat het afhangt van de drukte wanneer je welk kaartje krijgt. Op een avond als de plaatsen vrij zijn is er geen probleem. Maar als er wel vaste plaatsen zijn, dan gebeurt het regelmatig dat iemand zo maar ergens is gaan zitten. De rechtmatige, tijdelijke eigenaar van de betreffende stoel kan dan of boos worden en de stoel opeisen, of schaapachtig staande aan het begin van de rij op zijn of haar kaartje kijken. Als deze persoon uiteindelijk ook ergens anders gaat zitten, dan heb je de poppen aan het dansen.
Maar het ergste van alles is het gedrag in het zwembad. De mensen die direct na openingstijd zo snel mogelijk het bad in rennen en hun badlakens van één bij twee meter met hun tassen en koelboxen verdelen over tenminste vijf van de keurig op een rij opgestelde ligstoelen.
Even uitblazen en met de handen in de zij rondkijken en lijken te willen zeggen:
“Zo, deze stoelen zijn van mij voor de rest van de dag. Als iemand van jullie het waagt hier te gaan zitten, die sla ik persoonlijk op de bek!”
Ik was het met haar eens en dat ben ik nu nog. Toch is er een eigenschap, die misschien niet alle maar dan toch 95% van de Nederlanders hebben:
Nederlanders houden van reserveren.
Jaren geleden, toen ik regelmatig met mijn ouders naar de gereformeerde kerk ging, viel het me op dat de meeste mensen in de kerk het liefst altijd op dezelfde plaats zaten. De favoriete stoelen waren achterin en op de hoeken, vooral populair bij tieners. En als er dan eens iemand ging zitten op de plek die eigenlijk van jou was, dan werd er niets gezegd, maar wel dwingend gekeken. Zo van:
“Weet u wel dat ik hier altijd zit?”
Dit reserveergedrag levert kostelijke taferelen op in de bioscoop. Tegenwoordig heb je twee soorten bioscoopkaartjes. Met rij- en stoelnummer en zonder. Ik heb het idee dat het afhangt van de drukte wanneer je welk kaartje krijgt. Op een avond als de plaatsen vrij zijn is er geen probleem. Maar als er wel vaste plaatsen zijn, dan gebeurt het regelmatig dat iemand zo maar ergens is gaan zitten. De rechtmatige, tijdelijke eigenaar van de betreffende stoel kan dan of boos worden en de stoel opeisen, of schaapachtig staande aan het begin van de rij op zijn of haar kaartje kijken. Als deze persoon uiteindelijk ook ergens anders gaat zitten, dan heb je de poppen aan het dansen.
Maar het ergste van alles is het gedrag in het zwembad. De mensen die direct na openingstijd zo snel mogelijk het bad in rennen en hun badlakens van één bij twee meter met hun tassen en koelboxen verdelen over tenminste vijf van de keurig op een rij opgestelde ligstoelen.
Even uitblazen en met de handen in de zij rondkijken en lijken te willen zeggen:
“Zo, deze stoelen zijn van mij voor de rest van de dag. Als iemand van jullie het waagt hier te gaan zitten, die sla ik persoonlijk op de bek!”
zondag 11 september 2011
donderdag 1 september 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)