Winterochtendzon
doopt witte suikersilo's
in vrolijk roze
Over mij
- Papagoose
- Groningen, Netherlands
- Ik ben John Koster. Geboren in 1960 in Canada. In 1965 naar Nederland verhuisd. Getrouwd, 3 kinderen (zoon 1997, 2 dochters 2003). Eind 2009 begonnen met schrijven. Alle bijdragen op deze weblog zijn door mij, onder eigen naam of Papagoose, geschreven, tenzij uitdrukkelijk door mij anders vermeld. Mijn profielfoto is een afbeelding van een grote Canadese gans en is gemaakt door Andreas Trepte www.photo-natur.de bron: Wikipedia.
donderdag 27 januari 2011
dinsdag 18 januari 2011
vrijdag 26 november 2010
vrijdag 12 november 2010
Onbegrepen
© beeldhouwwerk “Onbegrepen” door Hilde Bolt-Rozema
Mijn kijk
op de wereld
heeft niet slechts
één gezicht.
Mijn aandacht
is soms
naar binnen
dan weer
op mensen
om mij heen
gericht.
dinsdag 9 november 2010
Ezekiel saw the wheel
Tegenover elkaar zittend, met de knieën opgetrokken, zaten mijn zus en ik in de met vloerbedekking beklede kattenbak van onze Kever. Veiligheidsgordels bestonden nog niet. Als mijn vader linksaf wilde, dan stak hij een hand uit het raam. Een latere versie van de Kever had een grappig armpje dat uit de deurstijl naar buiten klapte.
Onderweg naar misschien oom Dennis en tante Klaske of naar oom Oeds en tante Tiny, die slechts twee uurtjes rijden verderop woonden. Of gewoon een tochtje maken, omdat we er zin in hadden. Met zijn vieren zongen we dan uit volle borst:
Ezekiel saw the wheel,
Way up in the middle of the air
Now Ezekiel saw the wheel in a wheel
Way in the middle of the air.
Op een van deze vele autoritten werden we overvallen door noodweer. De regen kwam met bakken uit de hemel, vergezeld van een onweer dat ik in Nederland nog nooit zo heb meegemaakt. Ik was natuurlijk een kind van vier en misschien leken donder en bliksem heftiger dan ze in werkelijkheid waren.
We moesten een steile heuvel naar beneden en mijn vader zag het gevaar te laat. Onderaan de heuvel stond het water een halve meter hoog in de straten en daar kwamen wij met volle vaart in rijden. De auto sputterde nog wat tegen en kwam toen tot stilstand. De motor sloeg af. Daar stonden we dan, de aardappels die we vermoedelijk ergens onderweg hadden gekocht, dreven rond onze voeten. Veel konden we niet doen. Er waren meer auto’s die vast kwamen te zitten. Uiteindelijk werden we door een towtruck losgetrokken en konden we, na wat gekuch en gesnotter van onze Kever, onze weg naar huis vervolgen.
Daarna bleef de Kever bergafwaarts gaan. Hij is nooit meer de oude geworden en hij moest noodgedwongen worden afgestaan.
Voor de gehele tekst van “Ezekiel saw the Wheel”:
http://www.gospelsonglyrics.org/songs/ezekiel_saw_the_wheel.html
Onderweg naar misschien oom Dennis en tante Klaske of naar oom Oeds en tante Tiny, die slechts twee uurtjes rijden verderop woonden. Of gewoon een tochtje maken, omdat we er zin in hadden. Met zijn vieren zongen we dan uit volle borst:
Ezekiel saw the wheel,
Way up in the middle of the air
Now Ezekiel saw the wheel in a wheel
Way in the middle of the air.
Op een van deze vele autoritten werden we overvallen door noodweer. De regen kwam met bakken uit de hemel, vergezeld van een onweer dat ik in Nederland nog nooit zo heb meegemaakt. Ik was natuurlijk een kind van vier en misschien leken donder en bliksem heftiger dan ze in werkelijkheid waren.
We moesten een steile heuvel naar beneden en mijn vader zag het gevaar te laat. Onderaan de heuvel stond het water een halve meter hoog in de straten en daar kwamen wij met volle vaart in rijden. De auto sputterde nog wat tegen en kwam toen tot stilstand. De motor sloeg af. Daar stonden we dan, de aardappels die we vermoedelijk ergens onderweg hadden gekocht, dreven rond onze voeten. Veel konden we niet doen. Er waren meer auto’s die vast kwamen te zitten. Uiteindelijk werden we door een towtruck losgetrokken en konden we, na wat gekuch en gesnotter van onze Kever, onze weg naar huis vervolgen.
Daarna bleef de Kever bergafwaarts gaan. Hij is nooit meer de oude geworden en hij moest noodgedwongen worden afgestaan.
Voor de gehele tekst van “Ezekiel saw the Wheel”:
http://www.gospelsonglyrics.org/songs/ezekiel_saw_the_wheel.html
maandag 8 november 2010
Samen negeneneenhalve pond
Op de zevende verjaardag van onze dochters kom ik bij het uitmesten van mijn portemonnee een briefje tegen. Eigenlijk is het een plaketiket. Een witte sticker op geel papier, dubbelgevouwen. Er staat op:
1) Lot 2387
was no 2
in buik
2) Hanne 2463
was no 1
in buik
Mijn gedachten gaan terug naar het moment waarop dit briefje is geschreven.
Het is 17 mei 2003, 9 uur ’s ochtends, Martiniziekenhuis in Groningen. Onze dochters zijn zojuist geboren.
We hadden hier niet moeten zijn. Pas over zes weken volgens de planning. Maar ja, de kinderen waren niet tegen te houden. En net als bij onze oudste liep de bevalling de afgelopen 24 uur allesbehalve gesmeerd. Een déjà vu nachtmerrie. De weeën kwamen niet op gang en er was onvoldoende ontsluiting.
We hebben het idee dat er veel te lang wordt aangemodderd, geëxperimenteerd. De assistent komt regelmatig de harttoontjes van Hanne, die is ingedaald en dus onderin de buik ligt, controleren. Krijgt ze weer een vishaak in haar kale hoofdje. Lot ligt vooralsnog geduldig te wachten en met haar lijkt het goed te gaan. Maar Hanne krijgt het benauwd. Er wordt veel gepraat, gefluisterd en heen en weer gelopen. De gynaecoloog wordt naar onze mening veel te laat opgeroepen. Alsof de assistent geen gezichtsverlies wil lijden.
Al vanaf het begin van de zwangerschap hebben we de deur van het ziekenhuis platgelopen. We wisten dat het twee meisjes zouden worden en we hadden hun namen al bedacht. Vlak voor de bevalling wisten we dat Hanne onder lag en Lot boven. Hanne zou dus als eerste worden geboren.
De gynaecoloog komt binnen en overziet de situatie. De beslissing is binnen twee minuten genomen. Keizersnede. Met ruggenprik. Ja, hèhè, dat zagen wij al lang aankomen. Hierna volgt een protocol waar ik bewondering voor heb, als je bedenkt dat een half uur later onze twee mooie dochters zijn geboren.
Achter het groene kleed zie ik niets maar hoor des te meer. Ongelooflijk hoe er in een mensenlichaam kan worden omgehakt als snelheid geboden is. Na een kwartier snijden, rukken en trekken, tilt iemand een kind aan beide enkels, met het hoofd naar beneden, omhoog en vraagt:
“Wie is dit?”
Alsof ik dat moet weten. Ik heb niet gezien welk kind er is uitgehaald. Twee minuten later volgt het tweede kind. Johanna en ik kijken elkaar aan en nemen snel de beslissing. Lot was de eerste, Hanne de tweede. Volgens ons precies zoals we het bedoeld hadden. Ik meld dit, aan wie weet ik niet. Een verpleegkundige ziet onze hulpeloosheid en zegt:
“Wacht maar, ik schrijf het even voor je op!”
1) Lot 2387
was no 2
in buik
2) Hanne 2463
was no 1
in buik
Mijn gedachten gaan terug naar het moment waarop dit briefje is geschreven.
Het is 17 mei 2003, 9 uur ’s ochtends, Martiniziekenhuis in Groningen. Onze dochters zijn zojuist geboren.
We hadden hier niet moeten zijn. Pas over zes weken volgens de planning. Maar ja, de kinderen waren niet tegen te houden. En net als bij onze oudste liep de bevalling de afgelopen 24 uur allesbehalve gesmeerd. Een déjà vu nachtmerrie. De weeën kwamen niet op gang en er was onvoldoende ontsluiting.
We hebben het idee dat er veel te lang wordt aangemodderd, geëxperimenteerd. De assistent komt regelmatig de harttoontjes van Hanne, die is ingedaald en dus onderin de buik ligt, controleren. Krijgt ze weer een vishaak in haar kale hoofdje. Lot ligt vooralsnog geduldig te wachten en met haar lijkt het goed te gaan. Maar Hanne krijgt het benauwd. Er wordt veel gepraat, gefluisterd en heen en weer gelopen. De gynaecoloog wordt naar onze mening veel te laat opgeroepen. Alsof de assistent geen gezichtsverlies wil lijden.
Al vanaf het begin van de zwangerschap hebben we de deur van het ziekenhuis platgelopen. We wisten dat het twee meisjes zouden worden en we hadden hun namen al bedacht. Vlak voor de bevalling wisten we dat Hanne onder lag en Lot boven. Hanne zou dus als eerste worden geboren.
De gynaecoloog komt binnen en overziet de situatie. De beslissing is binnen twee minuten genomen. Keizersnede. Met ruggenprik. Ja, hèhè, dat zagen wij al lang aankomen. Hierna volgt een protocol waar ik bewondering voor heb, als je bedenkt dat een half uur later onze twee mooie dochters zijn geboren.
Achter het groene kleed zie ik niets maar hoor des te meer. Ongelooflijk hoe er in een mensenlichaam kan worden omgehakt als snelheid geboden is. Na een kwartier snijden, rukken en trekken, tilt iemand een kind aan beide enkels, met het hoofd naar beneden, omhoog en vraagt:
“Wie is dit?”
Alsof ik dat moet weten. Ik heb niet gezien welk kind er is uitgehaald. Twee minuten later volgt het tweede kind. Johanna en ik kijken elkaar aan en nemen snel de beslissing. Lot was de eerste, Hanne de tweede. Volgens ons precies zoals we het bedoeld hadden. Ik meld dit, aan wie weet ik niet. Een verpleegkundige ziet onze hulpeloosheid en zegt:
“Wacht maar, ik schrijf het even voor je op!”
Abonneren op:
Posts (Atom)